Adrie van Bohemen blikt terug op 25 jaar Quarant

De weg naar de mogelijkheden

Adrie zat vanaf het begin op zijn plek. ‘Ik begon in 2000, dus ja, dat is inmiddels 25 jaar geleden. Toen heette Quarant trouwens nog Route 1-0-1. Dat was echt de internet-cowboytijd: alles kon, alles mocht en alles leek mogelijk.’ De naam was niet toevallig gekozen. ‘Route 1-0-1 is een Amerikaanse autoweg, de weg naar de mogelijkheden. Dat paste perfect bij die tijd.’

Met oprichters Jos Poels en Wim Hoekstra – met Wim was hij al jaren bevriend via een handbalvereniging – en nog drie medewerkers, waaronder Adrie zelf, werd zo ongeveer alles gedaan wat met internet en ICT te maken had. ‘Van Oracle-management tot interim management en ICT-beheer. We deden in feite alles.’
Zijn omgeving verklaarde hem destijds voor gek. “‘Ik verruilde 22 jaar zekerheid in het bankwezen voor een startup. Maar ik zag juist heel veel parallellen. Ik was hoofd administratie geweest en hield me bezig met automatisering, processen stroomlijnen, afdelingen moderniseren. Dat ging ik nu ook doen, maar dan bij verschillende organisaties. En ik houd van afwisseling, dus ik zag de overstap juist enorm zitten.’

‘Al sinds de jaren tachtig hebben Adrie en ik samengewerkt; in verenigingsverband én in zakelijk verband. Altijd vanuit een gedeelde passie voor het onderwerp. Het is een goede zet geweest om hem vanuit het bankwezen naar het publieke domein te trekken!’

Wim Hoekstra

Partner bij Quarant

Behoefte aan focus

Een paar jaar later kwam binnen het bedrijf het besef dat het anders moest. ‘Rond 2002 veranderden we de naam in Quarant, een samentrekking van Quality en Guarantee. We hadden allerlei soorten opdrachten en huurden mensen in met totaal verschillende profielen, we gingen alle kanten op. We kregen steeds meer behoefte aan focus.’ In 2005, Adrie was inmiddels partner, ging het roer echt om. ‘Jos, Wim en ik – en niet veel later ook Herman – zijn toen opnieuw begonnen. Zowel met een eigen personeelsbestand als met een duidelijk klantenbestand. Dat was spannend hoor, een bedrijf opnieuw vormgeven.’

Stap voor stap ontstond er meer richting. ‘We kregen altijd al veel opdrachten bij overheden. En bij gemeenten, omgevingsdiensten en waterschappen zat het meeste werk. Toen waren er nog meer dan 500 gemeenten hè, een stuk meer dan de 342 van nu. Daar lagen enorme uitdagingen en daar konden wij echt waarde toevoegen.’

‘Adrie heeft altijd iets gehad met té grote auto’s. Dat begon al toen hij door miscommunicatie een Volvo had besteld die bij lange na niet in het leasebudget paste. Maar hij wilde hem toch en reed sindsdien eigenlijk altijd in grote bakken. Tot zijn eigen plezier, maar ook zeker tot plezier van ons; wij partners maakten er gráág gebruik als we op vakantie gingen.’

Jos Poels

Partner bij Quarant

Never a dull moment

Wat Adrie misschien wel ziet als het grootste succes van het ‘nieuwe Quarant’, zijn de mensen. ‘Ik ben er trots op dat we zo’n mooie mix aan karakters aan ons hebben weten te binden. We hebben allemaal hart voor de publieke zaak, maar we verschillen ook enorm van elkaar. Dat zorgt voor reuring. En voor leuke, interessante en soms onverwachte gesprekken. Daar houd ik van. Geen sleur.’

Ook zijn eigen werk bleef allesbehalve voorspelbaar. ‘Qua klanten was het altijd weer verrassend waar ik terechtkwam. Ik heb bij zo’n 150 gemeenten gezeten, vijf omgevingsdiensten, drie veiligheidsregio’s en drie ministeries. En ik deed gerust vijf opdrachten tegelijk. Anders vond ik het gewoon te saai.’

Hongerige kennisvreter

Nieuwe collega’s geven vaak aan dat ze zijn naam opvallend veel terugzien in kennisdocumenten. ‘En dat klopt ook wel,’ zegt hij lachend. ‘Ik ben een kennisvreter. Ik wil altijd weten hoe iets zit. Ik verzamel kennis snel, onthoud veel en verbind dingen makkelijk met elkaar. Ik werd ook vaak gezien als lopende encyclopedie.’

Maar hij is ook eerlijk over de keerzijde. ‘Dat is soms ook mijn handicap. Ik wil altijd meepraten en ik heb overal een mening over. Vaak positief, maar kritiek houd ik ook niet voor me. Daar wordt weleens over gemopperd, dus dat zullen ze bij Quarant misschien niet missen, haha. Maar meestal snappen mensen achteraf wel waarom ik iets zei.’

‘Adrie van Bohemen, het Orakel van Alphen. Hij wist alles en haalde zijn schouders daarbij op: tja, daar kan ik er ook niets aan doen. Iedereen kende hem en hij kende iedereen. De uitzonderingen waren goud.’

Herman Hogendoorn

Partner bij Quarant

Altijd blijven ontwikkelen, maar in de kern niet veranderen

Als hij kijkt naar de dienstverlening van Quarant, ziet hij verrassend veel continuïteit. ‘In de kern doen we nog steeds hetzelfde: lokale overheden helpen met digitalisering, efficiency en ICT-ondersteuning. Technisch kan er nu veel meer, maar het landschap is nog steeds enorm versnipperd, waardoor men er nog niet optimaal van kan profiteren. Er zijn te veel eilandjes, bij overheden én bij leveranciers. Zolang de structuur niet fundamenteel verandert, blijft dat zo. In die zin zijn de uitdagingen en ambities nog hetzelfde als 25 jaar geleden.’ Toch ziet hij een omslagpunt naderen. ‘Met onder andere AI denk ik dat we echt op een kantelpunt zitten.’

Zijn wens voor de toekomst is helder. ‘Ik hoop dat Quarant zich blijft ontwikkelen, maar in de kern hetzelfde blijft. Geen consultancyclub met blauwe pakken en stropdassen, maar warme mensen die kennis meebrengen, die graag delen en open het gesprek aangaan. Die binnen lokale overheden niet voelen als ‘iemand van buiten’, maar als onderdeel van de organisatie – en die toch hun eerlijke mening durven geven als ze verbeterpunten zien.’

Volgens Adrie zit daar de kracht. ‘Mensen die net zo makkelijk met een burgemeester praten als met een functioneel beheerder. Die snel vertrouwen winnen, zodat de échte vragen op tafel komen. En niet alles hoeft direct geld op te leveren, zolang we maar maatschappelijke waarde creëren.’ Tot slot lacht hij: ‘Ik heb in mijn 48-jarige carrière nooit geweten wat ik wilde worden. Ik vond alles veel te leuk en interessant. Dat typeert mij, maar eigenlijk ook bijna alle Quaranters.’